Sprawdzając kolejny tytuł filmu, który za chwilę będę oglądała w ramach Internetowego Klubu Filmowego nie umiałam w żaden sposób skojarzyć fabuły z tytułem. Nie przyszło mi do głowy, że chodzi o przenośnię. Dopiero lektura wprowadzenia rozjaśniła mroki niewiedzy i zachęciła mnie do sięgnięcia po „Polowanie na króliki”. 
Tym razem w moje ręce trafił obraz, który bardzo wyraziście do mnie przemówił. Oczywiście ogromne znaczenie odegrała tutaj fabuła, historia oparta na faktach, która ukazuje przegraną walkę rdzennej nacji zamieszkującej Australię. Molly Craig wygrała, ale ona była wyjątkiem. Okazała się prawdziwą Aborygenką, która umiała zmylić trop, przechytrzyć tropiciela. Jednak jakże okrutny los zgotował biały człowiek  Aborygenom dowiadujemy się podczas wykładu referowanego przez ich opiekuna – pana Neville. Ta scena z udziałem Kennetha Branagha jest poruszająca. Obnaża rasistowskie podejście do dzieci, których genotyp ewoluuje, staje się coraz bardziej  „prawidłowy”. Ukazuje również ścieżkę życiową jaką uzurpator wytyczył dla dzieci z takich związków. Rasa panów i rasa podwładna, będąca tanią siłą roboczą. Cudowne uszczęśliwianie „głupców” nie mających pojęcia, co jest dla nich dobre. Czyż w kilka lat później dokładnie takie samo podejście do wybranej nacji nie miało miejsca w Europie? Niestety historia zatoczyła koło. 
Trzeba przyznać, że postać kreowana przez Kennetha Branagha wywoływała duże emocje. Jej negatywność sprawiała, że miało się ochotę żywiołowo zareagować. Dodatkowo opis wyglądu pana Neville, sprawił, że wyobraźnia ukazała tyrana ukrytego w garniturowej fasadzie. 
„Polowanie na króliki” jest kolejnym obrazem opowiadającym o tragedii człowieka/nacji. Każda z takich historii ukazuje tragizm, bezsilność, dominację, chęć zysków, tyranizm, ale także odwagę, siłę, heroizm i wiele innych cech ludzkości. Jest również swoistym „krzykiem”, chwilą zadumy i refleksji nad tym jak daleko potrafi posunąć się człowiek. 
Phillip Noyce nakręcił film, który nie pozwala widzowi pozostać obojętnym. Sceny, w których pozornie nie ma przemocy wywołują żywą reakcję, poruszają wyobraźnię, która dopowiada co dzieje się poza kadrem. A ta pozostawiona sama sobie, bazująca jedynie na szkicu nakreślonym przez reżysera pracuje bardzo intensywnie. Może właśnie dlatego odbiorca pozostaje świadomy obecności przemocy w życiu dzieci odebranych matkom. Niesamowity obraz naszkicowany symboliką, która mówi znacznie więcej, niż dosłowność. Jedną z nich jest spotkanie Molly i dziewczynek ze służącą. Jej gorąca prośba, aby pozostały, bo inaczej on wróci. Prostota i jasność przesłania zawartego w tej scenie wyjaśniają wszystko. Obraz ten wywołuje refleksję nad losem uszczęśliwionych na siłę młodych wychowanek ochronki. Odarte z godności, pozbawione własnego miejsca na ziemi, rodziny, przegrane jako matki, szły do kolejnego domu ciężko pracować, zarówno w dzień jak i w nocy. Koszmar człowieka pozbawionego tożsamości i pozostawionego samemu sobie. Mam cichą nadzieję, że dobrze zinterpretowałam moment zakończenia „polowania”. Odniosłam wrażenie, że gdy Constable Riggs oznajmił tropicielowi – wracamy – ten spojrzał w dal i dyskretnie się uśmiechnął. To były jedyne podopieczne, które mu uciekły i zdaje się, że nie tylko nabrał do Molly szacunku, ale także życzył jej powodzenia. 
Muszę przyznać, że najczęściej skoncentrowana na akcji filmu, pozwalam muzyce by brzmiała i nie skupiam na niej uwagi. W przypadku tego filmu było inaczej. Tempo „Polowania na króliki”, przejrzystość fabuły sprawiły, że dźwięki wywołały u mnie żywy rezonans. Przejmująca muzyka w scenie, gdy dziewczynki są odbierane matkom spotęgowała  jej wyrazistość. Niesamowity śpiew babki Molly i Daisy budził głębokie poruszenie. Był jeszcze jeden ważny atut muzyki, była oryginalna, tajemnicza, poruszająca. Stawała się łączem między odbiorcą, a nieznaną kulturą. 
Audiodeskrypcja subtelnie wplotła się w filmową fabułę. Dzięki niej mogłam zapoznać się z krajobrazem odległego i ciągle mało znanego kontynentu.

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 28 07 przez p. Alicję. N.

Właśnie obejrzeliśmy kolejny film w internetowym klubie Polowanie na króliki. Poruszający i wstrząsający obraz. Autentyczna historia trzech aborygeńskich dziewczynek przemocą odebranym matce i zgodnie z ówczesnym australijskim prawem umieszczonych w ochronce w celu integracji z białą częścią społeczeństwa. Aż nie chce się wierzyć, że do 1970 roku istniało takie prawo. Trzy małoletnie dziewczynki uciekły z sierocińca i wędrowały około 2500km, żeby znowu połączyć się z ukochaną mamą i babcią. Nie tylko wędrowały pieszo taki szmat drogi, ale jednocześnie uciekały przed pościgiem policji zacierając swoje ślady. Nie mieści nam się w głowie jak można zabrać dzieci matce tylko dlatego, że mają inny odcień skóry. Jakie to nieludzkie. Nie pojęte jest to dla nas jak można uważać, że ktoś kto ma ciemniejszy kolor skóry skośne oczy czy w jakiś inny sposób różni się od białej rasy jest mniej inteligentny, czy mniej zdolny. Różnica leży jedynie w warunkach życia. 
Niesamowita muzyka pokazuje dźwiękiem piękno australijskiej przyrody. Doskonale współgra z akcją filmu. Świetnie zrobiona audiodeskrypcja pozwala osobie niewidomej wyobrazić sobie piękno australijskiego krajobrazu

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 29 07 przez p.p. Annę i Marka B. 

Polowanie na króliki to film bardzo wzruszający, zmuszający odbiorcę do zadumy  i refleksji. Przyznam szczerze, że przed obejrzeniem filmu moja wiedza na temat Aborygenów i ich dramatów była praktycznie żadna. Dzięki ekranizacji książki poznałam kawałek historii. 
Wydarzenia w filmie są tak przejmujące że aż trudno uwierzyć, że taka historia zdarzyła się naprawdę. Polecam obejrzenie tego filmu każdemu, kto chce przeżyć chwile wzruszenia, kto ma potrzebę zapoznania się z życiem Aborygenów. 
Prześladowania Aborygenów jest zjawiskiem, które nie  mieści mi się w głowie. Trudno mi zrozumieć dlaczego ludzie potrafią być tacy okrutni i bezwzględni. Jestem pełna podziwu dla Molly Craig, która wykazała się ogromną determinacją pomimo swego jakże młodego wieku. To niesamowita dziewczynka, która za wszelką cenę próbowała ocalić swoją tożsamość. Aż trudno uwierzyć, że ta historia wydarzyła się w ubiegłym stuleciu i nie była odosobnionym przypadkiem.
Audiodeskrypcja w mojej ocenie oddawała klimat filmu  i niewątpliwie była pomocna w jego odbiorze. 

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 29 07 przez p. Gabrielę R.

Film Phillipa Noyce`a uzmysłowił mi, że problem dyskryminacji rasowej nie dotyczy tylko amerykańskich Indian i Afroamerykanów. Równie trudna była sytuacja australijskich Aborygenów. Biali Australijczycy chcieli wyplenić "ciemną" rasę. Zgodnie z prawem uprowadzali dzieci z ich rodzin i umieszczali je w ochronkach. 
Podziw budzi desperacja i wielka miłość dziewczynek do matki. Przez 9 tygodni pokonują ogromną odległość i wiele przeciwności losu aby dotrzeć do domu. 
Oburzający i niezrozumiały jest dla mnie sposób myślenia niektórych białych mieszkańców Australii. Aborygeni nie mogli zrozumieć dlaczego biali ich krzywdzą twierdząc, że to dla ich dobra. Dziewczynki były w ochronce kształcone na służące dla białych Australijczyków. W żaden sposób nie rekompensowało to im utraty domu i rodziny.
We wprowadzeniu omówiono bardzo szczegółowo wszystkie kwestie związane 
z  problematyką filmu. W całej rozciągłości zgadzam się z opiniami tam zawartymi. 
Audiodeskrypcja była na najwyższym poziomie. 
 
"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 1 08 przez p. Józefa L.

Bardzo ujął mnie los bohaterek filmu. Rasa biała już od wieków uważa się za lepszą, mądrzejszą czy bardziej ucywilizowaną. Warto się zastanowić czy to nie my właśnie możemy się czegoś nauczyć od tych ludzi. Ogarnął nas szał cywilizacyjny i dążymy do jeszcze większego udoskanalania tego świata kosztem natury w każdej postaci. Nie ma co się oszukiwać, kopiemy ogromny dół po swoimi nogami i możemy w którymś momencie do tej dziury wpaść. Jeszcze trochę psychologii: jak można zmieniać na siłę czyjąś osobowość, naturę, środowisko życia. W taki sposób nie zrobimy ludzi szczęśliwszymi. Tak się walczy dzisiaj o wolność słowa, wyznania, brak rasizmu, ale jak na razie tej wolności brak. Co do audiodeskrypcji, mi osobiście pomogła wejść w film, zrozumieć go i odpowiednio przeżyć. 

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 1 08 przez p. Dawida R. 

"Polowanie na króliki” to bardzo wzruszający film, bardzo ciekawy, trzymający w napięciu. Oglądając go trzymałam kciuki za dziewczynki aby osiągnęły swój cel i wróciły do matki, aby nie zostały złapane przez tropiciela, wtedy cały ich trud zostałby zniweczony. Aktorka grająca Molly świetnie poradziła sobie z tą trudną do zagrania rolą. Historia oparta na faktach porusza dogłębnie. Widać tutaj brak poszanowania dla odmiennej kultury, innego życia, dla człowieka. Australijski rząd chciał doprowadzić do całkowitego zniszczenia kultury Aborygenów poprzez odbieranie, a raczej „kradzież” matkom ich dzieci. To największy ból i podłość aby pozbawiać dzieci miłości matki. W tym filmie tęsknota za rodzinnym domem była tak silna że dziewczynki postanowiły uciec z sierocińca pomimo świadomości, jaka czeka je kara po złapaniu przez tropiciela. Obie siostry oraz kuzynka musiały pokonać wiele trudności, często brakowało im sił, jedzenia, a do tego musiały jeszcze być czujne gdyż po piętach deptał im tropiciel. Przebyły wycieńczone setki mil aż dotarły cudem do celu, do swojego domu, do swojej rodziny. Niestety przed samym finiszem kuzynka została złapana i porwana. Dziewczynki w brawurowej ucieczce mogły liczyć nie tylko na siebie ale na płot, który ciągnie się przez cały australijski kontynent. Ciężko się pogodzić z faktem iż jedni ludzie, jedna rasa chce górować nad innymi, że chcą uznawać wyższość jednego człowieka nad drugim, nie tolerują innej, odmiennej kultury. Film pokazuje również jak wiele może zrobić człowiek będący u władzy, jak wiele zła, jaką ma ogromną siłę panowania nad krajem, decydowania o losach innych ludzi wbrew ich woli. Jak często przez władze polityczne kraju podejmowane są błędne i okrutne decyzje, które ciągną się latami bo nikt nie potrafi się temu przeciwstawić. Na szczęście film kończy się optymistycznie i napawa nadzieją. Bardzo wartościowy i piękny film. Godny uwagi i pamiętania o nim. 

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 1 08 przez p. Agnieszkę P.

Do tej pory myślałem, że problem rasizmu dotyczy głównie RPA, lub południowych stanów USA, a tu proszę. W odległej Australii Aborygenom też dawano się we znaki, nakazując rozmawiać im wyłącznie po angielsku, i jak jaśniejszy kolor skóry, to lepsza szkoła. Tego się nie spodziewałem. W serialu "Ptaki ciernistych krzewów" ten problem nie był poruszony, mimo że główna akcja filmu działa się na australijskiej farmie. Ale i w klasycznych westernach o murzynach nie ma mowy. Przynajmniej ja się z takim nie spotkałem.
Nie wiem jak bym się zachował w podobnej sytuacji, czy starczyłoby mi samozaparcia, aby uciekać tyle kilometrów bez zapasów żywności i wody. Prawdopodobnie, jak większość dzieci pozostałbym w tym ośrodku w myśl zasady, co ma być, to będzie. Ponad to, scena z odprowadzeniem schwytanej uciekinierki do szopy, też mogła odbierać innym dzieciom ochotę na podobne eskapady.
Bardzo podobała mi się gra dziewczynek. Mimo tak młodego wieku ich dialogi były naturalne, a nie deklamowane.
Wątpię czy Molly w pełni zdawała sobie sprawę, na co się porywa. Wierzyła, że płot szybko doprowadzi ją w rodzinne strony, a tu płot się kończy i nadzieja też mogła się skończyć. Ponad to ponosiła odpowiedzialność za młodszą siostrę i kuzynkę, i prawdopodobnie ten czynnik ją pobudzał do działania. Wszędzie gdzie zwracały się o pomoc, to ona pierwsza pokazywała się.
Rzadko zwracam uwagę na muzykę, ponieważ skupiam się na akcji filmu. Ale tym razem postarałem się rozszerzyć swoje zainteresowanie na oprawę muzyczną, która w tym filmie podobała mi się. Była dobrze dobrana do aktualnie dziejącej się sceny potęgując nastrój.
Audiodeskrypcja dla mnie była niezbędną, gdyż było sporo scen wzajemnego podglądania, obserwacji tak ze strony tropiciela jak i dziewczynek, gdzie nie było rozmowy, z której można by wywnioskować, co się dzieje.
Zatem podsumowując tę krótką opinię, film jest dobry i słusznie należą mu się nagrody, które otrzymał.

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 1 08 przez p. Wiesława T.

Piękny, poruszający film. Bardzo dziękuję IKFON, że mogłam go obejrzeć.  Postawa Molly musi niesłychanie imponować. W ogóle wygląda na to, że to biali powinni ubiegać się o zaszczyt służby u Aborygenów. W głowie się nie mieści, że jeszcze do niedawna w cywilizowanym państwie, za jakie uważa się powszechnie Australię panowało tak nieludzkie prawo! 
Ten film jakoś kojarzy mi się z dziełami Londona, w których tak często bohaterowie zmagają się z surową przyrodą i własnymi ograniczeniami. Zdaje się, że siła woli i wytrwałość dziewczynek wzbudziła wreszcie jakiś odcień niechętnego szacunku w przedstawicielach władz.
Muzyka też dobrze podkreślała nastrój. Audiodeskrypcja na medal! Słowem - dzięki!

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 2 08 przez p. Krystynę K.

Dawno nie oglądałem filmu, który choć odległy kulturowo, porusza tak bardzo wyobraźnię i pobudza uczucia solidarności z prześladowanymi i dyskryminowanymi mieszkańcami Australii. W pełni zgadzam się z Twoją opinią, że nie mamy powodu do dumy, jako biała rasa, bo zachowania niektórych przedstawicieli naszej cywilizacji są delikatnie mówiąc, skandaliczne.
Nie wiem, czy to przypadek, ale lata trzydzieste XX wieku przynosiły w różnych miejscach naszego globu falę rasizmu, nienawiści i bestialstwa. Nam się też dostało, ale okazuje się, że tak zwani Australijczycy wyprzedzili trochę nazizm europejski, a właściwie hitlerowski.
Może i nie ma w tym nic dziwnego, bo jeśli głębiej przeanalizujemy strukturę społeczeństwa Australi, to okazuje się, że prócz mieszanki narodowościowej z całego świata, prym wiodą pokolenia Anglików, którzy bardzo rzadko z własnej woli wybierali ten kontynent na miejsce osiedlenia. Przed dwustu laty różnego autoramentu złoczyńcy byli zsyłani karnie do Australii i geny tych  pokoleń dają o sobie znać jeszcze długo po zesłaniu.
Oglądając film "Polowanie na króliki", trudno byłoby nie zauważyć wspaniałej muzyki, która moim zdaniem mocno podbijała walory tego filmu. To, że tworzyli ją rdzenni mieszkańcy tego kontynentu dodawało jej autentyczności i wspaniale budowało klimat i wzmacniało odbiór specyficznego ducha Australi. Wykorzystanie oryginalnych instrumentów powoduje bardzo mocne przenikanie tej muzyki do duszy odbiorcy filmu, tak było przynajmniej w moim przypadku.
Audiodeskrypcję do tego filmu zrobiła znana i sprawdzona firma już dobrze wyspecjalizowana w tej dziedzinie, w związku z tym nie mam nic do zarzucenia audiodeskrypcji, ani jej realizatorom.
Film ten robi duże wrażenie na widzu i niesie uniwersalne przesłanie następnym pokoleniom, tak więc można śmiało polecić go kinomanom. Cieszę się, że dane było mi go oglądać i mogłem podzielić się z Państwem moimi odczuciami
 
"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 2 08 przez p. Andrzeja Ł.

Po obejrzeniu filmu "Polowanie na króliki", który jest przejmującym studium na temat granic narzucania innym swojej woli i swoich przekonań zastanawiam się jakie człowiek ma prawa do zabierania wolności drugiemu człowiekowi, kto daje  mu pozwolenie na niszczenie kultury jakim prawem zabrania używać swojego języka, praktykować  swoich wierzeń i na końcu wmawiać  co jest dobre dla tego odmiennego, ale tylko odrobinę innego    człowieka. Ile kultur ginie tylko dlatego, że białemu człowiekowi często wydaje się, że jest Panem  Wszechrzeczy i  tylko on wie, że to co mówi i robi jest słuszne, tak jak to się wydawało Nevillemu, nazywanym  przez Aborygenów „panem Diabłem". Jego pseudonaukowa koncepcja miała doprowadzić do wybielenia Aborygenów i zintegrowania  się z białą społecznością Australii przez   niszczenie zastanej kultury  i  przez wykorzenianie z dzieci ich tożsamości. Kiedy Molly wraz ze swoją młodszą siostrą i ich kuzynką postanawiają uciec z ponurego sierocińca do rodziców. Przemierzają ponad 1 500 mil australijskiego pustkowia, starając się zmylić i przechytrzyć depczący im po piętach policyjny pościg. wtedy po nieudanych próbach ujęcia bohaterek zostaje nadszarpnięty prestiż rzędu   Nevillego.  Wydaje on  duże pieniądze, żeby złapać "uciekające króliki". 
Gdyby nie audiodeskrypcja na pewno uszedł by mojej uwadze ważny  symbol jakim był, a może jest dalej orzeł, który w kulturze aborygenów jest ptakiem z Królestwa Dusz i symbolizuje wolność. Moim zdaniem to wtedy  Molly podejmuje decyzje o ucieczce z ośrodka. Drugim razem ten sam symbol pomaga małym bohaterkom, dotrzeć do celu, kiedy wyczerpane długą drogą przez wypalone słońcem pustkowia opadają z sił  spoglądają w niebo i tam widzą znowu orła to  wzbiera w nich wiara, że wolność jest na wyciągnięcie ręki i znowu wzbierają w nich nowe siły.  
Muzyka z  elementami folkloru australijskich Aborygenów dodaje specyficznego klimatu. Smutna scena końcowa ukazuje dwie 80 letnie siostry ubrane już w nie swoje plemienne stroje, ale w odzież narzuconą przez przybyszów z innego kontynentu. Ten dramat tonie tylko przerażająca historia o trzech małych dziewczynkach, ale dramat rdzennych mieszkańców Australii, którzy zgnębieni przez białych  kolonizatorów zostali pozbawieni swojej, jakże pięknej i tajemniczej kultury.

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 2 08 przez p. Urszulę N.

 Tym razem IKFON zaproponował nam australijski film o zagadkowym tytule – Polowanie na króliki. W odróżnieniu od ostatnio prezentowanych, obraz ten jest do bólu realistyczny, zrealizowany w oparciu o autentyczne wydarzenia, scenariusz – to wspomnienia żyjących bohaterek filmu. Reżyserem jest Philippe Noyce, którego poznaliśmy już w naszym Klubie z filmu – Ślepa furia – prezentowanego w październiku ubiegłego roku. Głównym tłem filmu z gatunku dramat historyczny, reżyser uczynił wydarzenia dziejące się w Australii w 1931 roku.    
Sądzę, że celem i przesłaniem filmu jest problem przejmowania przez białych ludzi terytoriów nigdy do nich nie należących i wypieranie z nich rdzennych mieszkańców. Działania te można porównać z opanowaniem Afryki i handlem niewolnikami, czy tworzeniem rezerwatów dla Indian w Ameryce. Przychodzi mi tutaj na myśl stwierdzenie Zofii Nałkowskiej – Ludzie ludziom zgotowali ten los. Na tym tle reżyser umieścił akcję filmu, którego fabuła i wątki ukazują przebieg procesu zniewalania eliminowania Aborygenów na lądzie australijskim. Ilustruje to historia dzieci odebranych siłą ich matkom i umieszczenia w  specjalnym ośrodku wychowawczym daleko od rodziny i ich dotychczasowego środowiska. Trzy dziewczynki wieku 14, 12 i 10 lat nie wytrzymują rozłąki, przemocy fizycznej i psychicznej, nakłonione przez najstarszą z nich – Molly, uciekają z ośrodka, wyruszają w  na morderczą wędrówkę, aby wrócić do swych matek.
W konwencji filmu drogi, reżyser przedstawia różne aspekty zachowań ludzkich, wykazując się znajomością psychologii dziecka i dorosłych, podobnie jak w wymienianym już filmie – Ślepa furia. Pokazane zostały możliwości fizyczne i psychiczne gdy działaniu towarzyszy samozaparcie i silna motywacja, miłość  i przywiązanie do rodziny oraz tęsknota za wolnością. Pokazana w filmie reprezentacyjnie historia jednej rodziny, to cząstka problemu dotyczącego 200 tysięcy aborygeńskich dzieci, wobec których zastosowano metodę stopniowej zmiany cech fizycznych (kolor skóry) i psychicznych. 
Film oglądałem z wielkim zainteresowaniem, uwagą i skupieniem. Losy uciekających i śledzonych przez posterunkowego i tropiciela wzbudzały we mnie refleksje, czy w wieku bohaterek filmu potrafiłbym być tak dzielny. Dziewczynki pokonały w ciągu 9 tygodni trasę 2500 kilometrów przez bezdroża australijskie cierpiąc często głód i nadludzkie zmęczenie, towarzyszył im mój podziw i życzenie osiągnięcia celu. Jedynym drogowskazem i punktem orientacyjnym był płot zabezpieczający przed królikami. Jest on również symbolem krajobrazu Australii, odegrał również rolę symbolu w filmie. Ujęła mnie scena, kiedy z jednej strony trzymają za drut płotu dziewczynki, a kilkaset mil dalej  przy tym płocie trzymają za drut ich matki, łączy ich miłość i nadzieja spotkania. Nadzieja spełnia się, bohaterki osiągają cel, unikają pościgu, chronią się w ramionach matek, miłość zwycięża. Autorka scenariusza i reżyser przedstawiają wspaniałą, wzruszającą scenę powitania, kierując do widzów najpiękniejsze przesłanie filmu – prawdziwa miłość  i wzajemne zaufanie zdolne są pokonać największe nawet przeciwieństwa losu.
Oglądając film i analizując jego wątki i epizody, zwróciłem uwagę na wiele symboli. Tytuł filmu jest moim zdaniem jednym z nich. Królikami doświadczalnymi uczyniono dzieci aborygeńskie, głównie dziewczynki z rodzin mieszanych, polowanie na nie dokładnie pokazano. Innym symbolem jest ptak towarzyszący bohaterskim dziewczynkom, jakoby duch opiekuńczy i zwiastun wolności. Reżyser identyfikuje się z młodymi bohaterkami swego dzieła, przeżywa w sposób dostrzegalny ich powodzenia i porażki.
W moim odczuciu, klamrą spinającą główny wątek filmu są dwie wspaniale pokazane sceny, brutalne odbieranie dzieci matkom i radosne, pełne uczucia powitanie wracających. Za ukoronowanie filmu uważam pokazanie osiemdziesięcioletnich kobiet - Molly i Daisy, bohaterek filmu przed laty.
Istotne znaczenie odgrywa muzyka, utrzymana w tonacji molowej, przenika ona dialogi i obrazy, podkreśla je, a często wręcz zastępuje podkreślając nastrój. Dla mnie, całkowicie niewidomego, sądzę, iż i dla innych, film byłby mniej zrozumiały bez wspaniale przygotowanej audiodeskrypcji przekazanej w sposób niezwykle komunikatywny. Audiodeskrypcję odbierałem jako integralną część dialogów i obrazów. Film w pełni zasłużył na tak liczne nagrody i wyróżnienia, głównie od widzów. Film – Polowanie na króliki – uznane dzieło kinematografii, kieruje do współczesnego świata wezwania i przesłania ponadczasowego znaczenia. Uważam, iż reżyser bazując na negatywnej ocenie działalności białych osadników, kolonizatorów w Australii, chce zapobiec zjawisku określanym jako  -skradzione pokolenie…
Wracając do moich rozważań, pragnę wyrazić uznanie Pani moderator za przygotowanie wspaniałego, bogatego wprowadzenia do dyskusji o filmie. Odebrałem je jako inne od dotychczasowych, nie umniejszając ich wartości. Słuchając kilkakrotnie wprowadzenia wraz z dodatkiem,  poznawałem historię tła akcji, innego od dotychczasowych filmów prezentowanych w IKFON.
Do filmu – Polowanie na króliki – będę wracał i polecał go innym, gdyż zasługuje na to, jako wartościowy obraz z głębokim przesłaniem.

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 2 08 przez p Witolda G.

Bardzo dziękuję za przysłanie filmu "Polowanie na króliki". Przyznam, że film wywarł na mnie wielkie wrażenie, zarówno wzruszenia jak i oburzenia faktem porywania dzieci,
brutalnego zabrania od rodziny, nieliczenia się z uczuciami dzieci i rodziców, jak i całych
rodzin.
Główna bohaterka filmu mała Molly to postać godna podziwu, to film dla całej rodziny, ale z chusteczkami w kieszeni. Nie rozumiem, a nawet nie chcę próbować zrozumieć postępowania ludzi, którzy zadawali tak wielki ból psychiczny dzieciom i całym rodzinom,
plemion Aborygenów. Ta niesamowita dziewczynka, jakże mądra i odważna, potem matka i żona - dobrze, że napisała o tym co przeżyła.
Będę ten film polecać znajomym, żeby obejrzeli i mogli przemyśleć oraz docenić to,
że u nich w rodzinie nie porywa się dzieci, tłumacząc ,że to dla ich dobra.
Bardzo dziękuję jeszcze raz za udostępnienie filmu.

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 4 08 przez p. Beatę M.
Polowanie na króliki" to bardzo wzruszający, trzymający w napięciu film. Bardzo gorące uczucie miłości dzieci z matkami doprowadziły do ucieczki z sierocińca. Silne emocje zwłaszcza najstarszej Molly pomogły im uciec nie zastanawiając się jaką trudną i długą drogę muszą pokonać. Akurat teraz w Polsce mamy upały i wszyscy narzekamy, a co miały do powiedzenia te trzy dziewczynki. Nie miały wody, głodne, nie znały drogi, pustynia i upał. Molly jeszcze jako dziecko była bardzo sprytna, znała sztuczki jak w błąd wprowadzić tropiciela. Końcowa scena wyciskająca łzy kiedy dotarły do domu już chyba ostatkiem sił. Krajobrazy, muzyka i audiodeskrypcja w porządku.

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 5 08 przez p Jolantę S.

Sierpniowy upalny dzień sprzyja przeniesieniu się w surowy, pustynny klimat, spalony rozżarzonymi promieniami słońca. 
Pięknie opowiedziana historia trzech dziewczynek wędrujących 2500 mil z sierocińca do rodzinnej miejscowości Aborygenów. Historia, która nigdy nie powinna się wydarzyć! Czy jednak nauczy szacunku do jeszcze istniejących na Ziemi nielicznych rdzennych plemion? Nie mamy prawa niszczyć i podporządkowywać wszystkiego, co spotykamy na świecie.
Audiodeskrypcja świetnie przygotowana. Z prawdziwą przyjemnością słuchałem jej. Świetnie budowała dramatyzm uciekających dziewcząt. Barwnym językiem dopowiadała brakujące informacje. 

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 5 08 przez p Wojciecha M.

Film "Polowanie na kroliki" bardzo mnie poruszył. Nie zdawałam sobie sprawy jak daleko angielska "cywilizacja " mogła się posunąć i jaki dramat zgotowała australijskim dzieciom . Akcja filmu jest bardzo dramatyczna i właściwie cały czas trzyma w napięciu .Dziewczynki a właściwie głownie Mollie pokazały jak silna jest więź z rodziną i tęsknota za nią. Do czego zdolne są malutkie  Aborygenki aby zobaczyć swoją mamę i babkę. przeszły tysiące mil bez jedzenia ubrania i ciągle tropione przez łowcę.
Film chwyta za serce i wzrusza .Świetna muzyka Petera Gabriela jest dopełnieniem obrazu.
Audiodeskrypcja bardzo dobrze zrobiona i naprawdę pomaga podczas oglądania tego filmu.

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 5 08 przez p Beatę K.

Witam serdecznie.
Przyznaję, że po obejrzeniu tego filmu jestem wstrząśnięta! Trudno mi uwierzyć, że jeszcze w dwudziestym wieku działy się takie rzeczy. Nachodziły mnie refleksje, że biali represjonujący Aborygenów, to ludzie, którzy pozostali w swoim rozumowaniu na etapie średniowiecza. W głowie mi się nie mieści, że w pojęciu takich osobników kolor skóry wyraża wartość człowieka.
Jestem pełna podziwu dla determinacji Molly. Jej inteligencja jest naprawdę imponująca.
Nie wiem, co bym zrobiła, gdybym znalazła się w podobnym położeniu. Może jak ona spróbowałabym zaryzykować? Tak naprawdę człowiek do końca nie zna samego siebie. Czasami, gdy sytuacja go zaskoczy, reaguje w taki sposób, że sam by się tego nie spodziewał.
Jedną z bardziej poruszających scen była dla mnie sytuacja, w której Molly stała przy jednym końcu płotu i patrzyła w stronę domu, a po przeciwnej stronie płotu matka spoglądała w dal z nadzieją.
Akcja mocno trzymała w napięciu, a muzyka w filmie była przepiękna! Bardzo sugestywnie oddawała stany emocjonalne w poszczególnych scenach. Gdy ktoś płakał, dźwięki też jakby płakały. A pod koniec rozlegające się egzotyczne śpiewy chóralne przyprawiały mnie o dreszcze.
Do audiodeskrypcji nie mam żadnych zastrzeżeń. Jej ścieżka miała prawidłową głośność, więc nie zlewała się z lektorem ani oryginalną ścieżką dialogową, co jest bardzo ważne.
Według mojej oceny był to jeden z najbardziej poruszających filmów proponowanych przez IKFON.

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 5 08 przez p.Patrycję B.

To co przeżyły te dzieci uciekając i pokonując taki szmat drogi, to nie można sobie wyobrazić, ale człowiek już taki jest, że najważniejsze dla niego jest wolność, jest ważniejsza od życia, które można stracić dążąc do wolności, też, chyba bym wolał uciec nawet jeśli bym miał zginąć niż zgodzić się na to więzienie prowadzone przez miłosierne siostrzyczki z ochronki, teraz też się zdarzają takie siostrzyczki.
Biały człowiek podbija i rządzi, bo jest silniejszy od podbijanych krajów i tak zawsze będzie większy i silniejszy rządzi,
Audiodeskrypcja była bardzo potrzebna dla osób niewidomych, bo dużo scen było bez dialogów i nie byłoby wiadomo o co chodzi, 

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 5 08 przez p. Darka. S.

Akcja filmu „Polowanie na króliki” rozgrywa się w Australii, ale przedstawiony w nim problem jest uniwersalny. Nie ma na świecie kontynentu zamieszkanego przez ludzi, na którym nie niszczono ras czy narodów. Istnieje niestety zbyt wiele miejsc, gdzie podobne zjawiska wciąż są codziennością. Tylko dla przykładu – podczas ostatnich piłkarskich  mistrzostw świata władze starały się ukrywać problem Indian, którzy w coraz większym stopniu są pozbawiani ziemi i spychani do rezerwatów.
Ale wracając do samego filmu – to niesamowicie wzruszający obraz. Wzruszający tym bardziej, że powstał na podstawie historii prawdziwych ludzi. Jedyną ich „winą”, która stała się powodem upokorzeń, prześladowań i zniszczonego życia był... kolor ich skóry. A przecież na filmie widzimy, że dzieci te  z "niepożądanej” rasy są sprytniejsze od ścigających ich białych policjantów. Jednak zdaniem władz, to właśnie kolor skóry był wyznacznikiem inteligencji i stanowił przepustkę do dobrych szkół.
Dzieci niedostatecznie białe czekał okrutny proces "dostosowania do społeczeństwa.”
Taki właśnie los spotyka bohaterki filmu. Dzieci brutalnie odebrane rodzicom zostają umieszczone w ośrodku odległym o wiele mil od domu. Bez szans na kontakt z rodziną mają tam o niej zapomnieć. Nie wolno im nawet używać własnego, naturalnego języka. Są zmuszane do modlitwy do nowego Boga. Wszelkie przejawy nieposłuszeństwa są surowo karane. I niestety to przerażające traktowanie w wielu przypadkach przynosi oczekiwane efekty. Młodsze z trójki bohaterek początkowo twierdzą, że w ośrodku jest im dobrze. Małe dzieci po prostu boją się ucieczki z ośrodka, tym bardziej, że wcześniej widzą, jak ukarano inną uciekinierkę. Od jednej z pogodzonych ze swoim losem dziewczynek możemy usłyszeć nawet, że tutaj nikt nie ma mamy.
Na całe szczęście jedną z bohaterek jest Molly. Dziewczynka jest już za duża, żeby zapomnieć o mamie, swoim domu... Uznaje, że ten ośrodek jest złym miejscem i razem z młodszym rodzeństwem podejmuje niewyobrażalny wysiłek ucieczki. W pewnym momencie nawet ścigający ich policjant twierdzi, że nie zdołałby pokonać takiej trasy. A dwie dziewczynki zdołały po długiej i wyczerpującej ucieczce dotrzeć do swojej rodziny. 
Samą ucieczkę pokazano w bardzo interesujący sposób. Trwająca w rzeczywistości 9 tygodni wędrówka zajmuje tylko część trwającego ok. 1,5 godz. filmu – co najważniejsze -nie tracąc nic ze swojego dramatyzmu. Twórcom udało się w ten sposób uniknąć dłużyzn i zachować napięcie. W czasie ucieczki widzimy jeszcze jedną prawdę  – granica między dobrymi i złymi ludźmi nie przebiega według ich koloru skóry. Dziewczynki uciekając do domu spotykają na swej drodze białą kobietę, która udziela im pomocy. Z drugiej strony jednym ze ścigających jest Aborygen. Inny Aborygen łapie na stacji kolejowej jedną z uciekinierek. Kolor skóry nie ma więc żadnego znaczenia – ludzie są albo dobrzy, albo źli.
Mimo, że Molly z siostrą docierają w końcu do domu, opowiedziana w tym filmie historia jest bardzo smutna. Molly musi się ukrywać na pustyni. Ponownie trafia do ośrodka, ponownie ucieka – tym razem z własnym dzieckiem. 

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 6 08 przez p. Zbigniewa G.

Motto: „Neolityczne narzędzia, nie oznaczają neolitycznych umysłów” 

No proszę, jak ładnie i ciekawie można opowiedzieć w gruncie rzeczy przecież bardzo prostą historię. I ile ważnych i wartych przemyśleń informacji przy okazji zdobyć. O australijskich królikach, przywiezionych z Europy, więc niemających naturalnego wroga w australijskiej faunie i florze to i owszem, słyszałam i to nie raz i nie dwa. Na National Geographic od czasu do czasu o tym mówią… Ale o tej siatce na króliki ciągnącej się wzdłuż i w poprzek kontynentu, to dowiedziałam się dopiero teraz, z tego filmu. Sprawa „skradzionego pokolenia” zaledwie obiła się o moje uszy. A przecież to prawdziwe i wciąż w Australii żywe dramaty tak jednostek, jak i całych rodzin, których jedynym mankamentem był – nie wykluczone, że wciąż jest – odmienny wygląd i odmienne obyczaje. Odmienne oczywiście od standardów wymyślonych przez białych ludzi, którzy na kontynent australijski przybyli jako nieproszeni goście i nierzadko za karę. Narozrabiali w ojczystej Brytanii, w nagrodę więc eksmitowano ich na koniec świata, gdzie poczuli się panami bardziej cudzego niż swojego losu i z miejsca jęli wprowadzać własne porządki. A z jakim zaangażowaniem i przekonaniem to czynili! Nie omieszkali nawet zaznajomić Aborygenów z praktycznym zastosowaniem napojów wyskokowych… I jakie znaczenie teraz może mieć słowo „przepraszam” uroczyście wypowiedziane przez premiera Australii! Wyrządzonych australijskim Aborygenom krzywd nie da się niczym już wynagrodzić. Bo nie da się ich też zapomnieć… 
I gdyby nie pełen dramatyzmu podtekst historyczny, to „Polowanie na króliki” można by oglądać jak film przygodowy. Taka australijska wersja naszej „Podróży za jeden uśmiech”. Jednak aborygeńskim dziewczynkom do śmiechu raczej nie było i być nie mogło. Decyzją jakiegoś nawiedzonego opiekuna, siłą odłączone od rodziny, umieszczone w stworzonym i prowadzonym przez białych schronisku, gdzie dzieci przyucza się do pracy w charakterze „wszelakiej” pomocy domowej… No gdzie tu miejsce na radosne i beztroskie dzieciństwo! A na dodatek nie wolno mieć własnej matki, bo zbyt aborygeńska. Można mieć tylko tatusia, bo cały biały, niewątpliwie więc szlachetna krew w nim płynie. I do głowy by mi nie przyszło, że tytułowymi królikami będą trzy małe, aborygeńskie buntowniczki, które nijak nie potrafiły docenić szczerych intencji pana Neville’a: „Stajemy w obliczu niełatwej konfrontacji z rdzenną ludnością, szczególnie plemionami z buszu, które trzeba chronić wbrew ich woli. Gdyby tylko zrozumieli, że chcemy im pomóc…”. No intencje pan Neville to miał nad wyraz szlachetne – w sam raz do wybrukowania piekła! No i święcie też wierzył w swój „nadopiekuńczy” urząd. A że niechcąco sprowadził aborygeńskie dzieci do roli królików doświadczalnych… No cóż, niech mu Pan Bóg wybaczy! Wykład na temat, jak z Aborygena zrobić białego był aż nadto wymowny, by mieć jakiekolwiek wątpliwości co do osobistych przekonań Głównego Opiekuna Aborygenów. Taka australijska zabawa w uszlachetnianie rasy ludzkiej. Skąd my to znamy?… 
Cywilizowane warunki w ochronce nie okazały się dla Molly Craig aż tak atrakcyjne, by zapomnieć o życiu w Jigalong. Demonstracyjne ukaranie innej uciekinierki z Moore River również nie powstrzymało Molly przed podjęciem własnej próby wydostania się spod kurateli imć pana Neville’a. Tęsknota za domem, tym, co znane i sprawdzone było silniejsze. Byleby dotrzeć do płotu na króliki… I chyba jedyną osobą, która potrafiła w pełni docenić spryt i determinację uciekinierek, był ten aborygeński tropiciel Moodoo. Chwilami to miałam nawet wrażenie, że całym sercem jest po stronie dziewczynek i bardziej „zagania” je do domu niż na nie poluje. Ale może to tylko moje osobiste wrażenie. Siostry Craig dotarły szczęśliwie do domu – do Jigalong, gdzie czekały na nie matka i babka. I tylko małej Gracie żal… Jeszcze jeden aborygeński króliczek złapany w pułapkę! 
„Polowanie na króliki” obejrzałam naprawdę z wielką przyjemnością. Do pełni szczęścia brakuje mi tylko pamiętników Doris Pilkington, na podstawie których powstał ten film oraz ociupinki dobrego wzroku, coby film obejrzeć, a nie tylko go sobie wyobrażać na podstawie dobiegających z głośnika dźwięków i podpowiedzi lektorki. Bo ja na przykład zawsze wyobrażałam sobie Australię jako kontynent mieniący się pięknymi, żywymi i intensywnymi kolorami, a tu mi mówią, że kolory to i owszem są, ale spłowiałe od palącego słońca. Dodajmy do tego niespotykaną gdzie indziej przyrodę, a żal za niemożnością „własnoocznego” podziwiania tak oryginalnej scenografii wydaje się jak najbardziej uzasadniony. A ta muzyka ?! No czegoś takiego podczas oglądania filmu to ja jeszcze chyba nie doświadczyłam. Jakby jakieś wielkie filmowe serce waliło nadając rytm tej opowieści, a jednocześnie  napędzało moje emocje na właściwe tory. Miałam wrażenie, że cała ta historia o trzech aborygeńskich dziewczynkach, szukających drogi do domu unosi się na fali dźwięków stworzonych przez Petera Gabriela. Ta muzyka bez filmu zresztą też robi niesamowite wrażenie. Wiem, bo sprawdzałam na Youtube! 

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 6 08 przez p. Edytę M.

"Polowanie na króliki", to film dokumentalny. Przyporządkował bym go do filmów "ucieczki". Wiele filmów porusza wątek ucieczki, ucieczki z różnych powodów. Obóz koncentracyjny, niewola, bunt, przestępstwo... Bywa czasem, tak jak w tym filmie, że chcąc dobrze dla jednych, innych krzywdzimy. Cóż były winne bohaterki, tego, że były mieszanej krwi? Co może dziecko, za swoje pochodzenie, rodowód, charakter rodziców. Dziwi mnie fakt, że film pokazuje dzieci uciekające i prawie nic im się między czasie nie przytrafia, a przecież to dzieci, długa droga, szmat czasu minęło nim dotarły? Brakuje mi tu czegoś. Babcia i mama tęsknią. 
Dziewczynką udaje się uciec, dzięki sprytowi najstarszej. Spotykają służącą, która tak jak i one była w obozie = internacie. Nieustannie są ścigane. Jedna z dziewczynek dała się złapać. I 
dziewczynki docierają wykończone do domu. Ładny film, choć nie łatwy.

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 6 08 przez p. Jakuba P.

Po przeczytaniu ciekawego i obszernego wprowadzenia do filmu "Polowanie na króliki" zastanawiałem sie jakimi refleksjami mogę podzielić sie po jego obejrzeniu. Przede wszystkim tym, że wywarł on na mnie silne wrażenie za przyczyną doskonałej muzyki Petera Gabriela wzmacniającej  wymowę dramaturgiczną poszczególnych scen. A także dzięki sugestywnej audiodeskrypcji przygotowanej przez mistrzynie tego gatunku p.p. Kunstler i Butkiewicz, która silnie pobudziła moją wyobraźnię. Wygląd szarobłękitnego nieba, poszarzałej przyżółconej zieleni, czy tez falującego powietrza nad rozżarzoną pustynią wywoływał dreszcze przerażenia, gdy myślałem o doznaniach trzech dziewczynek przedzierających się ku swoim matkom. 
Ten film oskarża i próbuje wychowywać. Nieludzki australijski system pozbawiania tożsamości Aborygenów, pierwotnych mieszkańców tego kontynentu, jest na szczęście zamkniętą karta przeszłości.
Jednak i dziś na świecie mamy wiele podobnych zjawisk. Przypomnijmy sobie chociażby stosunek do Romów w niektórych krajach Europy. Los jaki ludzie motywowani obłędnymi ideologiami potrafią zgotować innym ludziom to nieustający wyrzut sumienia ludzkości. 
Film pokazuje również różne postawy tych, którzy zaciekle ścigają i tych którzy chętnie pomagają pokrzywdzonym. Film ten demaskuje również rzeczywiste cele przyświecające idei poprawiania rasy. A były nimi dostarczanie taniej, głównie żeńskiej służebnej siły roboczej wykorzystywanej przez białych osadników również w celach seksualnych. 
Film ten wbrew pozorom nie kończy sie happy endem. Przypomnijmy końcowe słowa Molly  "wyszłam za mąż urodziłam dwoje dzieci i ponownie trafiłam do ośrodka z którego uciekłam. Podjęłam nową próbę ucieczki razem z dziećmi i jedno straciłam na zawsze".  Mamy wiec do czynienia z dramatem matki. której jedynym grzechem było to, ze chciała żyć tak jak przed tysiącem lat żyli jej rodacy. Za tę rasistowską zbrodnię premier Australii przeprosił Aborygenów, ale ile takich tragedii rozgrywa sie ciągle na naszych oczach. Dlatego słowa podziękowania należą sie IKFON za umożliwienie obejrzenia tego istotnego w dziejach kinematografii filmu. 

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 7 08 przez p. Zbigniew N.

Dotyczy filmu "Polowanie na kroliki" rez. Phillip Noyce. Jak napisał Horacy "Nie zdusisz głosu natury", ta myśl jest wg mnie motorem wszystkich działań bohaterek tego filmu. Silne więzy rodzinne, nauka polowania w składzie trzypokoleniowym. To doświadczenia, które wykorzysta Molly w czasie trudnej, niewiarygodnej podrozy-ucieczki, a właściwie powrotu za głosem natury. Film oparty na autentycznych przeżyciach oraz pokazujący PŁOT świata, który nadal istnieje jest bardzo wiarygodny. Przeraza mnie myśl, ze oglądając wysiłek dziewczynek, tych "królików" przy plocie może spotkać ,to najgorsze. Przez cala akcje byłam poruszona.Za białego tatusia izolacja, odsuniecie od rodziny, wg władz nagroda, a faktycznie kara i wielka trauma dzieci. Ale ta cywilizacja byla i jest nadal barbarzyńska. Grozy, niepewności, wielkiej przestrzeni szczególnie odczuwałam przy widoku  przestrzeni z lotu ptaka. Nadzwyczaj proste komunikowanie sie tubylców za pomocą gestów, gwizdu, spojrzenia pokazuje czystość ich postępowania i ich intencji. Sa pokazani prawdziwie, autentycznie. Żyją prosto, choc w warunkach naturalnych, sa łatwowierni, ale widać wielka miłość miedzy matka, babka, a dziećmi zgodnie z "głosem natury". Dziewczynki były silne, a Molly posiadała instynkt pierwotny, na przetrwanie, wyostrzony słuch, zdolności likwidacji śladów. Myślę, ze odpowiedzialność za młodsze dziewczynki, a szczególnie niesienie Daisy, wzmacniało  ja i dodawało otuchy, siły. Chciała, aby wszystkie wróciły do swojej rodziny, do swojego domu...Na atmosferę filmu wpływały dźwięki np stukot patykami, co czyni babka, wrzask i łopot skrzydeł kołującego ptaka z królestwa dusz itp. Szczęśliwy powrót dwóch sióstr i gesty, którymi sie witają z mama i babcia, to majstersztyk ukazania uczuć, tu  łzy same lecą. Również pokazanie wiekowych sióstr głęboko, niewiarygodnie mnie wzruszyło, odebrałam ich słowa jako wielkie DOBRO, jako treść którą rozumiem następująco: "Nie zapominaj, ze czarny człowiek może mieć b i a l ą duszę". Dziękuje za film i wprowadzenie 

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 7 08 przez p. Eugenię W. 

Film bardzo mi się spodobał. Porusza wiele problemów od przemian w Australii po psychikę tęskniącego dziecka. Mnie właśnie poruszyła psychika tęskniącego dziecka. Sam jako dziecko byłem w internacie, bardzo tęskniłem więc coś nie coś o tym wiem. Wydaje mi się, że nie miał bym siły i odwagi na taką ucieczkę, chociaż na 100% nie mogę tego powiedzieć bo nie byłem nigdy w takiej strasznej sytuacji.
Jednak uważam, że odłączanie dzieci od rodziców nie jest najlepszym pomysłem nie zależnie jak to usprawiedliwimy.
Dobrze że są kręcone takie filmy. Może zapobiegną w przyszłości podobnym scenom jak rozdzielanie siłą dzieci od matek?
Najbardziej jednak mi się spodobała rola najstarszej dziewczynki, która sprytnie a czasem nieświadomie organizuje ucieczkę i prowadzi dwie dziewczynki przez różne warunki podróży. Szkoda tylko, że nie udało jej się doprowadzić obu, ale tak to jest, czasem na upór dziecka nie ma rady.
Optymizmu filmowi dodaje fakt, że są dobrzy ludzie, którzy pomagają dziewczynkom przy ucieczce.
Audiodeskrypcja w filmie dobrze zrobiona, niczego nie zagłusza, nic  się nie nakłada.

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 7 08 przez p. Mateusza P.

O filmie pt. „Polowanie na króliki” powiedziałabym przede wszystkim, że przedstawia nam obraz tego co dzieje się, gdy człowiek czy konkretna kultura nadaje sobie niezbywalne prawo do oceny tego co słuszne. Wbrew wszystkiemu w zasadzie-wbrew podmiotowi oceny, jego woli, uczuć, wbrew rozsądkowi. Poza tą oceną posuwa się dalej. To co w jego osądzie słuszne nie jest postanawia doprowadzić do znanych sobie bezpiecznych standardów, pozwalając sobie na całkowite decydowanie o kształcie życia tylu ludzi. Do tego robi to w białych rękawiczkach, pod szyldem dobroci i troski. Czy kłamstwo powtórzone 100 razy stanie się prawdą? Być może w to właśnie wierzyli urzędnicy podkreślając wielokrotnie słuszność swojego postępowania? A może pod tą maską skryty był strach przed tym co nieznane, inne, a na pierwszy rzut oka stanowiące monolit, silną kulturą? 

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 8 08 przez p. Halinę W.

Pragnę się podzielić z państwem moimi wrażeniami oraz jak najbardziej pozytywną opinią o tym bardzo ciekawym i wzruszającym obrazie. 
Najpierw należą się podziękowania tym którzy wybrali ten film do opracowania go z audiodeskrypcją i wszystkim którzy brali udział w dodatkowych opisach potrzebnych do odpowiedniego zrozumienia tej niezwykłej historii. Podziękowania jak zawsze z mojej strony także dla pani moderator która najpierw znakomicie przybliżyła tematykę filmu i ciekawostki związane z nim oraz na koniec "włożyła" spory opis Aborygenów, których historia i obyczaje nie były mi za bardzo znane. 
Słuchając wprowadzenia do filmu, bardzo mnie ucieszyła informacja, iż jest to film oparty na faktach. Już od samego początku film bardzo wciąga i zaciekawia widza. A im dalej się go oglądało tym było bardziej interesująco. Szczególnie dla mnie mocne i działające na wyobraźnię okazały się sceny odbierania siłą dziewczynek matce i babce oraz scena gdy matka która dowiedziała się, ze dziewczynki uciekły stanęła wzruszona przy płocie na króliki, a z drugiej strony uradowane dziewczynki które dopiero co odnalazły wspomniany płot, który miał ich zaprowadzić do domu. Na moment spotkały się i nawiązały nić porozumienia mimo dzielących ich wielu mil.
Zaskoczyło mnie i zastanowiło to, jak na samym końcu prawdziwa bohaterka tej historii Molly opowiada, że gdy urodziła dwie córki, to pan Newil też je zabrał w to samo miejsce, 
Następnie znowu stamtąd uciekła z jedną z córek, bo drugą już nigdy nie zobaczyła. 
Mimo tak wielkiego trudu w dzieciństwie aby wydostać się i trafić do domu, to Molly przeżywała tę traumę ponownie tym razem ze swoimi dziećmi. 
Niebywałe co biały człowiek tam wyrządził prawowitym mieszkańcom Australii w imię tzw. pomagania i opiekowania się. Po latach rząd Australii i świat uznał prawa Aborygenów i potępił wcześniejsze działania, ale szkody wyrządzone niczym nie można naprawić. Dobrze, że ten film powstał i tak wyraźnie ukazuje historię oraz skutki narzucanej siłą obcej kultury, religii i zwyczajów innym. 
 Wspaniały film, za którego możliwość obejrzenia - posłuchania jeszcze raz bardzo dziękuję. 
Rzadko oglądam tv, ale nie słyszałem aby polska telewizja go wyświetlała. A przecież, to wartościowy film. 

"Polowanie na króliki" opinia nadesłana w dniu 9 08 przez p. Sławka T.